Tvö á tæpasta vaði

Jæja! Langt síðan síðast.. kannski allir hættir að fylgjast með? Við komum heim 29. febrúar síðastliðinn. Afar eftirminnilegur hlaupársdagur það. En hér kemur stutt lýsing á því sem hefur á daga okkar drifið síðan síðasta færsla var skrifuð.

Eftir Varanasi flugum við til Jaipur, Rajasthan þar sem við eyddum rúmri viku við leik og störf. Þar kynntumst við mörgu góðu fólki m.a. Leslie sem er skemmtileg bandarísk kona á sextugsaldri, gistum á yndislegu gistiheimili sem heitir Atithi GuestHouse og borðuðum ofur góðan tandoori mat. Ég hef ekki tölu yfir hversu mörg chai við drukkum en þau voru mörg og góð. Sæl og glöð snérum við síðan aftur til Delhi þar sem við bókuðum gistingu í þrjár nætur og að þessu sinni á hóteli með glugga (Metropolis Tourist Home þar sem ég þurfti að dúsa inni í 3 daga eða svo var ekki með glugga!), skoðuðum Bahai house of worship þar sem sjálfboðaliðar sussuðu á okkur svo okkur leið eins og óstjórnandi unglingum í skólaferðalagi og reyndum að missa okkur í búðunum með misjöfnum árangri. Bókabúðir og kaffihús (helst bókakaffi) gleðja okkur ávallt; Market Café, Big Chill, Oxford Bookstore, The Turtle Café og Full Circle Bookstore eigum við margar góðar stundir að þakka. Við áttum pantað flug með Virgin Atlantic til London 26. febrúar og þegar við komum á flugvöllinn í Delhi var okkur tjáð að flugið væri yfirbókað og við spurð hvort við værum til í að fljúga daginn eftir og fá að launum sitthvorn frímiðann, hótelgistingu á fimm stjörnu hóteli og akstur frá og til flugvallarins.. við vorum til í það en enduðum á að fá sæti í vélinni og því verða frímiðarnir og ***** hótelin að bíða. Við gistum í góðu yfirlæti hjá James vini okkar í London. Hann býr svo vel að hafa gestaherbergi í Notting Hill takk fyrir. Átum góðan mat, röltum um hverfið og versluðum smá í þrjá daga eða þar til komið var að flugi heim til Íslands. Mikið var nú gott að koma heim. Brjánn tók á móti okkur fyrstur manna á Keflavíkurflugvelli og Karl afi hans var ekki langt undan. Sama kvöld var mikill fjölskyldufagnaður í Sólheimunum og við fórum að sofa með gleði og þakklæti í hjarta. Daginn eftir fengum við nýju íbúðina okkar afhenta og þremur tímum síðar vorum við svo gott sem flutt inn! Geri aðrir betur. Síðan þá hafa dagarnir farið í að hitta vini og kunningja, borða dýrindismáltíðir hjá ættingjum og mála, raða, skipuleggja og þrífa - semsagt þrælgaman að vera komin aftur heim þrátt fyrir frjálst fall krónunnar og veðuróblíðuna (sem er samt svo yndisleg).

Við þökkum kærlega fyrir samfylgdina á ferðablogginu. Sjáumst!

Bahai house of worship í Delhi

Send post as PDF to

Jæja, við erum komin til Varanasi! Rifum okkur upp úr rúmunum á mánudagsmorgun, pökkuðum öllu okkar hafurtaski í bakpokana, tékkuðum okkur út af Metropolis Tourist Home og hentumst út á flugvöll með von um að finna flug samdægurs til hinnar heilögu borgar Varanasi. Og það tókst! Oh, við vorum svo ánægð með okkur enda smá átak að halda áfram eftir veikindi og smá leiðakast (óhjákvæmilegur fylgifiskur veikindanna). Það er ekki gaman að vera föst inni á hóteli í nærri þrjá daga - ó nei. Á morgun eigum við svo flug aftur til Delhi og strax þaðan til Jaipur..

Í Varanasi er stanslaust fjör, hátíð á hverju kvöldi til dýrðar einhverjum guðum (þeir eru svo margir og Indverjar svo duglegir að halda hátíðir)..  sem þýðir að menn dansa um götur borgarinnar með hljóðkerfi, diskóljós og litapúður sér til halds og trausts. Og tónlistin er ÆRANDI hátt spiluð.. kemur okkur svo sem ekki á óvart eftir nokkurra mánaða dvöl á Indlandi. Þegar við tökum upp eyrnatappana á götum úti byrjar fólk ætíð að benda, furða sig og hlæja. Já, við erum hallærispar í augum heyrnaskertra Indverja. Talandi um hallæris.. hér spranga menn um á bleikum viskustykkjum útataðir hvítu púðri með milljón tréperlufestar tvist og bast um hálsinn og dredda bundna upp í keilur sem ná næstum til himins. Já, þeir eru verri en verstu gelgjur þegar kemur að útlitinu þessir “Holy men”.

Aðra tískubylgju má sjá hjá gæjunum við Ganges en þeir klæðast lendarskýlum sem hylja varla það heilagasta og líta helst út eins og bundnir bómullar g-strengir. Já þeir eru duglegir að baða sig í ánni blessaðir Hindúarnir enda von á góðu: eilífri lausn undan áframhaldandi jarðvist- að þessu lífi loknu. Konurnar fara að sjálfsögðu ekkert nema verandi í sarí.. líka þegar þær baða sig. Já það er sama hvar við höfum stigið niður fæti hér á Indlandi, hvort það er í sveit eða borg, allstaðar er fólk að baða sig, úti á túni, við brunna, í ám, eða á götum úti. Við höfum því orðið vitni að allskyns baðtækni, karlarnir á viskustykkjum sem kallast Lunghi eða á nærbuxunum, í stuttbuxum, eða í bómullarbindinu sem er allsráðandi hér í Varanasi, búnir að sápa sig froðuhvíta og fína. Konurnar hinsvegar  hella yfir sig sápuvatni íklæddar 5metra saríum og rembast við að sápa sig hreinar. Þegar við vorum í Arambol, Góa sáum við hvernig indverskar konur fá sér sprett í sjónum.. jú í sarí að sjálfsögðu. Fyrir okkur er þetta jafn fáránlegt og bikinídressið mitt er eflaust í augum flestra indverskra kvenna en þetta er allt að breytast, Indlandi er nú tröllriðið af tískublöðum og svokölluðum “karlablöðum” þar sem ungar nútímakonur keppast við að vera allt það sem hefðbundin indversk kona er ekki. Indland er á hraðferð inn í nútímann eins og við þekkjum hann. Eina stundina erum við á kaffihúsi þar sem konur og karlar klæðast vestrænum gallabuxum drekkandi cappochillo og unglingar hlusta á i-poda og þá næstu erum við á götuhorni þar sem gamall maður situr á stéttinni bakvið opinn eld að hita chai (indverskt sykursætt mjólkurte) og fólk vafið inn í það sem virðist vera öll fötin þeirra yljar sér í kring.

Talandi um föt og þvott.. Indverjar baða sig ekki bara í ánum þeir þvo líka þvottinn sinn og leggja hann svo til þerris vítt og breytt; á gras, á grindverk, á gangstéttina, á steina, uppí tré, og á umferðareyjur (líka í miðjum stórborgum)! Agalega hreinn þvottur það. Hér í Varanasi er sjúkrahúsþvottur: skurðstofusloppar, andlitsgrímur, sængurföt og þess háttar þvegið upp úr Ganges og lagt til þerris á götuna! Ganges er “by the way” með 1.5 milljón saurgerla í 100 ml en hættumörk eru 500 saurgerlar per 100 ml. Best að halda vel í heilsuna (jæks) og halda sig langt frá ánni og sjúkrahúsunum.

Það er þó fleira en þvottur af ýmsu tagi sem einkennir bakka Ganges, fjölmargir Hindúar koma hingað til að deyja og líkbrennur eru hér daglegt brauð og lifibrauð margra. Við höfum væntanlega séð vel yfir tuttugu líkbrennur enn sem komið er og það sem kom okkur mest á óvart var hversu lítil áhrif það hafði á okkur. Menn bera mismunandi viðartegundir (mangótré er ódýrast en sandalviður dýrastur) niður að bökkum Ganges og raða í þriggja hæða trébörur sem gagnast sem bálköstur. Því næst er komið með gullvafið líkið og einhver seremónía sem við þekkjum ekki hefst; gengið í kringum bálköstinn, dufti dreift og þar fram eftir götunum, og kveikt í. Síðan brennur líkið í góðan klukkutíma eða eins lengi og þörf er á.. við sáum t.d. heila löpp standa út úr bálkesti - allt annað farið. Annars virðist búkurinn vera seigastur og þá helst hryggurinn og mjaðmagrindin. Hressandi ég veit;) Síðast er öskunni sópað upp og kastað í risa öskuhaug (bókstaflega) sem blandast smám saman við ánna (sem allir baða sig í og þvo þvottinn sinn í - ef einhver er í vafa). Semsagt hringrás lífsins par excellence.

Send post as PDF to

…við skötuhjúin erum búin að vera lasin í dag, liggjandi uppá hótelherbergi, horfandi á sjónvarpið, lesandi, og heldur illa á okkur komin. María er heldur lasnari en ég, svo ég fór út og keypti handa okkur eitthvað í gogginn. Við hlökkum til að hætta að vera með hita og komast eitthvað áfram, en næsti staður er Jaipur. Svo það sé nú samt á hreinu, þá erum við alveg í góðum málum þó við séum við smá kvef, ekkert alvarlegt sko:)

Send post as PDF to

Bara svo það sé nú alveg á hreinu (fyrir þá sem ekki lásu kommentið frá okkur) þá ætlum við ekki í Paragliding eða White River Rafting, það var bara slæmur brandari.

Send post as PDF to

Við María erum búin að ákveða að eftir Rajastanferðina þá munum við nota tækifærið og fara á paragliding námskeið í Bir og Billing í Himalajafjöllunum þar sem er víst frábært að fljúga (fyrir þá sem ekki vita þá eru þetta fallhlífar sem maður flýgur í) og svo þar nálægt er hægt að komast í White River Rafting niður eina vatsmestu á Indlands. Já, þessu “áhættusportum” ætlar aldrei að ljúka:)

Annars erum við orðin nokkuð leið á þessu hversdagsindlandi og söknum á ákveðinn hátt íslenska hverdagsins. Svo voru Andamaneyjar svo stórkostlegar á margan hátt að það er ákveðið sjokk að koma hingað aftur á meginlandið, það uppgötvuðum við í dag þegar við löbbuðum niður Main Bazar götuna í Delhi (ein aðal markaðsgata) en hún er alltaf þakin blautri kúamykju að indverskum sið (ekki spyrja hvers vegna). Svo fengum við okkur að borða á þokkalega hreinum stað, æðislega gott nanbrauð og sósu og uppgötvuðum svo að við áttum vinkonur undir næsta borði, nagdýr með langan hala sem lifa í ræsum borgarinnar en koma upp og fá sér nasl svona við og við.

Hótelið sem við erum á er fínt, og vegna þess að við erum búin að vera eitthvað kvefuð (og Delí er köld, ca. 16 gráður) þá sáum við 3 bíómyndir á HBO hér í litla sjónvarpinu í herberginu okkar, þær voru: Batman Begins, Must Love Dogs, og The Assassin:)

Næst liggur svo leiðin til Rajastan til borgarinnar Jaipur.

Við hlökkum líka til að heyra í Brjáni tala “gúnesku”, eða var það gúruneska?

Send post as PDF to

Síðustu tveim köfunum lauk í dag á stórkostlegum stað þar sem við sáum risa Mantarey skötu, trompetfiska, Napóleon rassa, og risakolkrabba sem skipti litum og faldi sig svo undir barði þaðan sem hann gaf okkur illt auga.

Núna erum við á leiðinni á ítalskan veitingastað á fullkomnu ströndinni sem heitir því frumlega nafni nr. 7. Morgundagurinn er óráðinn en við förum svo héðan af Havelock eyju á þriðjudag til að heimsækja eyjuna Neal, eða Neal Island, þaðan förum við svo á fimmtudag til Port Blair sem er aðaleyjan hérna, þaðan sem við svo fljúgum á föstudaginn til Kalkútta, þ.e. ef við fáum miða.

Við kveðjum þennan fallega stað  með ákveðnum trega, en gott að hætta leiknum meðan hæst stendur og óhætt að segja að sírenur köfunarklúbbanna muni syngja okkur í kaf á nýjan leik áður en varir.

Send post as PDF to

Já, þá erum við búin að vera meira en 400 mínútur í kafi í 11 köfunum og eigum 4 skemmtikafanir eftir. Auk þess höfum við náð hinum eftirsótta titli Advanced Open Water Diver sem gefur okkur leyfi til að kafa niður að 30 metrum. Það er óhætt að segja að við höfum upplifað ótrúlega hluti neðansjávar.
Dagurinn í gær var mjög eftirminnilegur. Fyrsta köfun dagsins var niður á 30 metra. Við reyndum að fara eins hratt niður og við mögulega gátum til að eiga sem mest loft. Að fjórum mínótum liðnum komum við á botninn og vorum tímasett við það að skrifa nöfn hvors annars afturábak til að ákvarða í hve mikilli niturvímu við væru (nitur verður að vímugjafa við ca. 25 metra og getur gert mann glaðan og sljóan). Við stóðumst prófið með bravúr og héldum svo áfram næstu 25 mínóturnar í hreint út sagt ótrúlegu umhverfi: kórallar í öllum litum, stærðum og gerðum, trópíkalskir skrautfiskar allt í kring og innanum, og SVO, sex stórar Devil Mantareys (Djöflaskötur) sem flugu í tignarlegu oddaflugi yfir okkur.

Þriðja köfun dagsins
Rétt fyrir sólsetur héldum við af stað í okkar fyrstu næturköfun. Það var háfjara og við gengum tölverðan spöl í hvítum sandinum á milli kóralþúfna út að búrmönskum trébát með tveggjastrokka ljósavél, settum græjurnar í hann og héldum af stað í átt að sólsetrinu á spegilsléttum firðinum. Þegar við komum að köfunarstaðnum, Light House, settum við vasaljósin í vestin okkar og tókum okkur flóðljós í hönd og héldum niður í dimmt djúpið með ljós í einni hendi og gott hald í akkerisreipið í hinni. Þó við hefðum komið þarna áður þá var umhverfið búið að skipta um svip: fiskarnir farnir að sofa undir steinum, gullfiskarnir í hrúgum í gjótum, og stórufiskarnir undir klettabörðum, kórallar sem áður voru bláir voru orðnir rauðir, smokkfiskar að éta aðra fiska, rækjur og humrar í úrvali, og svo mætti lengi telja. Þegar var liðið á köfunina slökktum við á ljósunum og veifuðum höndunum fyrir framan okkur í algeru myrkri og þá lýstist upp í kringum okkur af flúorsentögnum sem lýsast upp þegar þær eru hreyfðar. Það var eins og að vera með dansandi stjörnur í kringum sig, minnti mig á þegar galdrakerlingarnar sveifluðu vendinum og það komu stjörnur útfrá honum. Þegar upp var komið biðu okkar himinhvolfin án nokkurrar ljósmengunar. Ólýsanlega fallegt, svo ég tali ekki um rómantískt.

Send post as PDF to

Við höfum lokið fyrra PADI námskeiðinu.. “open water course” og erum því komin með réttindi til að kafa niður á 18 metra dýpi. Á morgun hefst svo “advanced open water course” og að honum loknum munum við hafa réttindi til að kafa niður á 30 metra dýpi. Undirdýpin eru töfrandi.. í þessum 6 köfunum sem við höfum farið í (og hafa verið milli 20-55 mín. langar) höfum við séð fjöldann allan af fiskum og hörðum og mjúkum kóröllum. Kennarinn okkar er frekar afslappaður  náungi og fer með okkur mun dýpra en PADI reglugerðir segja til um eða allt að 21,7 metra dýpi þegar max dýpi á að vera 12 metrar! En þetta er ekkert mál.. bara ferlega gaman og spennandi.  Meira seinna…

Send post as PDF to

Það var þá tenging á Havelock eftir allt saman. Hinsvegar ekki nógu góð til að hlaða niður myndum þannig að við verðum að bíða með það í bili.

Flugið  frá Chennai gekk í alla staði vel og við gengum inní pálmaskóg Port Blair kl. 07 um morguninn og þá slógust ryksugubílstjórarnir (rickshaw drivers) um að fá að keyra okkur í bæjinn. Þar fengum við okkur morgunmat og héldum svo rakleiðis niður að höfn þar sem miðasalan fyrir ferjurnar var við það að opna og fólkið streymdi inn (ruddist). Það var okkur til happs að við hvern sölubás eru karlaröð og kvennaröð og konurnar eru mun færri en karlarnir. María var því sjálfkjörin í verkið:) Hún þurfti að berjast fyrir sínu plássi í röðinni með kjafti og klóm í rúman klukkutíma áður en kom að henni því indversku konurnar notuðu allskyns aðferðir til að bola henni burtu - meðal annars tók kynsystir hennar fyrir aftan hana uppá því að toga hár úr höfði hennar, svona rétt til minningar um þessa ljóshærðu skessu sem lét ekki undan sér reyndari konum í biðraðmenningunni. Svo kom þessi elska sveitt og í ham með tvo miða uppá arminn.

Þegar á bátinn var komið var gott að geta sofnað í 20 mínútur eftir einungis 2 tíma svefn í flugvélinni. Svo var okkur ekki til svefnsins boðið þar sem útsýnið af bátnum var svo stórkostlegt. Við eyddum mestum tímanum uppá dekki að skoða heiminn. Svo kom skipstjórinn, Kishan, til okkar reglulega að tala við okkur, hann hafði svo gaman af því að hitta Íslendinga. Kishan endaði á því að sýna okkur og segja okkur allt um stjórnklefann í skipinu sínu, sagði okkur af ævintýrum sínum af siglingum um allan heim og bauðst meira að segja til að taka “Titanic” style mynd af okkur fyrir stafni skipsins, en þá var minniskortið búið, þannig að engin verður myndin í þetta sinn. Svo kvöddumst við með því að hann gaf okkur símanúmerið hjá sér og sagði okkur að hringja í sig ef við værum í vandræðum með að fá miða til að komast af eyjunni, og hann myndi redda okkur.

Bleika tjaldið sem við gistum í er með steyptan, flísalagðan grunn, sturtu og klósetti, mjög þrifalegt og næstum mauralaust, og við sofum eins og englar, alveg búin að venjast hörðu rúmunum hér á Indlandi. Núna erum við að lesa okkur til í köfunarbókinni sem við fengum þegar við komum og svo byrjar námskeiðið á mánudaginn. Við verðum semsagt kafandi hvern dag í 7 daga og ætlum þá að yfirgefa Havelock eyju og hugsanlega fara á aðra eyju sem er mun rólegri og afskekktari sem heitir Neal Island (Bjarni, þú verður að tékka á henni;).

Í gærkvöldi fórum við á einn besta veitingastaðinn hérna á eyjunni sem heitir Wild Orchidj. Við vorum allt of snemma mætt, eða rétt fyrir kl. 18 og var vísað á barinn (einn af fáum á Havelock). Þar drukkum við fyrirtaks indverskan bjór, og áður en varði var eigandinn, Benny, kominn til okkar að spjalla. Hann er fæddur í Bangalore og rak þar veitingastað þegar eitt kvöldið kom þar inn ung kanadísk kona sem heillaði hann uppúr skónum og “we fell madly in love and tree months later we were married”.  Nú búa þau hér á Andaman eyjum og reka tvö stór “resort” auk veitingastaða. Hann fer svo út á morgnana og veiðir skrítna fiska í matinn handa gestunum sínum.

Þegar kom að því að panta okkur mat, þá datt okkur í hug að spyrja Benny hvort hann og kokkurinn vildu koma okkur á óvart og hann sagði okkur þá að hann væri nýkominn með stóra krabba sem var svo ferskur að hann var ekki á matseðlinum. Hann bauðst til að skella honum í pottinn fyrir okkur og gefa okkur salat og kartöflur, naan og hrísgrjón með. Til að gera langa sögu stutta, þá fengum við þennan risakrabba, rauðan og sperrtan,  með öllum tilheyrandi átgræjum. Svo upphófst mikil veisla sem gestir á næstu borðum tóku ákaft myndir af. Eða eins og maðurinn sagði: “Indians are fine, but in a rude way”.

Ég fór á stúfana í að finna mótorhjól handa okkur og fékk þessa fínu beinskiptu Hondu 125cc til afnota. Við þeysum hér um frumskóginn niður á strandirnar og inní bæjinn, skoðum og klöppum geitum, borðum kiwi ís og erum í þann mund að fara á fallegustu ströndina hérna til að snorkla. Semsagt, eintóm hamingja!

Send post as PDF to